Bazı ilişkiler, sevgiyle başlamaz; büyülenmeyle başlar. Onun ses tonu, özgüveni, bakışı… Hepsi sizi içine çeker. "Bu kadar karizmatik bir insan nasıl olur da beni seçti?" diye düşünürsünüz. Ama bir süre sonra fark edersiniz: Seçen siz değilmişsiniz, seçilenmişsiniz. Ve o büyünün bedeli, kendinizi kaybetmektir.

(İbn Sînâ'dan bugüne, hastalığın ruhu iyileştiren yüzü üzerine) İnsanın eline minicik bir kıymık batsa, canı orada toplanır. O küçücük acı, bedenin tüm dikkatini tek bir noktaya taşır.

Bir çocuğu susturmanın en kolay yolu artık "kucağa almak" değil, "tableti vermek."

Ah şu modern ilişkiler yok mu? Başlıyor gibi olup başlamayan, bitti sanırken yeniden dirilen, ne sevgili ne yabancı olduğunuz o garip ilişkiler… Her şey var ama bir şey eksik: netlik.

Toplum olarak özür dilemeyi hâlâ bir zayıflık göstergesi sanıyoruz. Oysa "özür dilerim" demek, kişinin hem kendiyle hem de vicdanıyla yüzleşmesidir.

Aldatma… İlişkilerin en çok konuşulan, en çok yara açan, ama nedense en sık tekrarlanan konularından biri.

Sanat, insana estetik bir bakış açısı kazandırır, ruhu besler. Oysa son dönemde sahnede gördüğümüz bazı performanslar sanattan çok erotizmi ön plana çıkarıyor. Manifest grubu tam da bu noktada gündeme geldi. Bazıları diyor ki; "Hadise de, Gülşen de erotik danslar yapıyor, neden onlara tepki gösterilmiyor?"

Bugünkü yazımda psikolojik yardım alma korkusunu azaltmak için bilinçlenmenin ve eğitimin önemini vurgulamak istiyorum.