Oysa insan eşya değil, insan kullanılamaz.

İlişki dediğimiz şey tek taraflı yaşanan bir şey değildir ki.

İki kişi vardır.

İki kişi konuşur.

İki kişi buluşur.

İki kişi güler.

İki kişi yakınlaşır.

Sonra bazen şöyle olur…

Başlangıçta ilgi gösteren erkek, bir süre sonra eskisi kadar aramaz.

Mesajlar azalır.

Buluşmalar seyrekleşir.

Ve bir gün o ilişki sessizce biter.

İşte tam o noktada kadın kendi kendine şu hükmü verir: “Demek ki beni kullandı.”

Hayır.

Belki o adamın yaptığı şey nezaketsizliktir.

Belki sorumluluk almamıştır.

Belki karakteri budur.

Ama mesele çoğu zaman “kullanılmak” değildir.

Mesele, o ilişkinin devam etmesini istemiş olmaktır.

Sen devam etmesini istedin.

O istemedi.

Hepsi bu.

Ama biz insanlar bazen yaşadığımız şeyin bitmesine değil,

kafamızda yazdığımız hikâyenin gerçekleşmemesine üzülürüz.

Oysa şöyle düşün.

Birlikte zaman geçirdin.

Belki güldün.

Belki iyi hissettin.

Belki yalnızlığın azaldı.

Sana iyi geldi mi?

Geldi.

E o zaman?

Demek ki hayatında güzel bir deneyim yaşadın.

Üstelik dürüst olalım…

Sadece o seni kullanmadı.

Sen de onu kullandın.

Onunla vakit geçirdin.

Onun ilgisinden hoşlandın.

Onun yanında kendini iyi hissettin.

Hayat bazen böyledir.

Bazı insanlar hayatımıza uzun süre kalmak için değil, bize kısa bir dönem eşlik etmek için girer.

Ama biz ille de bir son yazmak isteriz.

“Evlenilecekti.”

“Çok güzel bir ilişki olacaktı.”

“Devam edecekti.”

Olmadı.

Hayat bazen bizim yazdığımız senaryoyu okumaz.

Ama bu yaşadığın şeyin değersiz olduğu anlamına gelmez.

Bir insanın seni aramayı bırakması

senin değerinin azaldığı anlamına da gelmez.

Birinin ilgisi, bir insanın değer ölçüsü olamaz.

Belki de artık şu cümleyi hayatımızdan çıkarmanın zamanı gelmiştir:

“Beni kullandı.”

Onun yerine şöyle diyebiliriz:

“Bir şey yaşadık.

Güzeldi.

Ama hikâyemiz orada bitti.”

Bazen hayatın en dürüst cümlesi budur.