Günlerdir Afganistan'ı konuşuyoruz. Yirmi yıldır Amerika 83 milyar dolar yatırım yaptı, Afganistan'da askerlerini eğitti. Amerika'nın eğitimli askerleri hiçbir şekilde güç göstermeden başkent Kabil'i teslim etti. Haberlerde gördüğümüz kabil havaalanında yaşanan uçağın arkasında ve çevresinde tekerleklerine yapışan Amerikan işbirlikçilerini Taliban'dan nasıl kaçmaya çalıştıklarını hatırlarsınız.

Yaşanılan bunca trajik olaylar karşısında geleceği hayal edemeyecek hale geldi. Hayat böyle bir şey olsa gerek, geçmişe baktığımızda savaşlar, depremler, seller yaşanmış ve şimdi ise tekrar biz yaşıyoruz. Bir ülkenin daha yok oluşunu izliyoruz.

İslam dini insanlara hiçbir zaman ayrımcılık yapmaz. Bizim dinimiz hoşgörü dinidir. Dinimizde ırkçılık yoktur. Şimdiye kadar zorda kalan ve yardıma ihtiyacı olan diğer ülkelere yardıma koşan ilk Türkiye olmuştur. Halkımız olarak 'da hiçbir zaman kenarda bekleyip seyretmedik.

Türkiye bir yangın yeri çünkü ormanlarımız çam ağaçlarından oluşuyor. Çam ağacının bir çıra gibi çok kolay bir şekilde alev alması ve dağılması gerçeğini bilerek hazırlıkları tam olması gerekir. Üstelik her yıl alevlere maruz kalındığı düşünürsek önleminin alınması gerekiyordu. İnsanların ocakları söndü. Hayvanlar çığlık atarak can verdi. Ağaçlar kül oldu.

Açlık, sefalet ve çaresiz hallerini gördükçe duyarsız kalamıyorsun, küçük bir çocuğun alışmaya çalıştığı ortamda Suriyeli olduğu için ayrımcılık yapılması küçük düşürülmesinden dolayı kendini mezarlıkta astığı haberini okuduğumda bu daha çok acı verdi. Savaştan kaçan insanların çaresizliği, burada ötekileştirilerek yaşadıkları haksızlık karşısında gergin davranışlarını anlayabilirsin.

Hayat bizi yordu savaşlar kavgalar hastalıklar bir de üstüne kısıtlamalar olunca insanları çileden çıkardı.

Öyle bir zaman da yaşıyoruz ki yaşananlar insanlar tarafından normalleşmeye ve basitleştirmeye çalışılıyor. Canımız yanıyor içimiz buruk kelimeler kifayetsiz kalıyor. Çocuklar bize Allah'ın emanetidir. Evlatlarımızın gözlerinin içine bakarak büyüttüğümüz bir tek gözyaşına dünyaları yaktığımız geleceğimiz umutlarımız…

Yıllardır aynı şeyleri tartışıp durduk ama yine dönüp dolaşıp yine başa döndük. Teknoloji ilerledi insanlar uzay çağını yaşarken başka gezegenler aradığı ve uzay istasyonlarının kurulduğu medeniyetlerin çağ atladığı bir dönemde dönüp dolaşıp bizim aynı konuları konuşmaktan yerimizden saymaktan öteye gidemez olduk.