Üniversite tercihi, bir gencin hayatındaki en kritik dönemeçlerden biri. Çünkü sadece birkaç yıl okuyacağı bir bölümü değil, aynı zamanda uzun vadede yaşayacağı iş hayatını ve yaşam tarzını da şekillendirir. Ne var ki, bu dönemde yapılan hatalar bazen yıllar sonra pişmanlık olarak geri döner.
Ekran karşısında da duygular iyileşir mi? Günümüzde terapi artık sadece bir odaya kapanıp karşılıklı çay içerek yapılan bir sohbet değil.
"Ben artık kendimi önceliğim yaptım." "Hayatımda toksik insanlara yer yok." "Enerjimi düşüren kim varsa çıkarıyorum hayatımdan."
Merhaba sevgili okurlarım, Bugün sizlerle, insanoğlunun yaşam serüvenini üçe ayıran bir kavramdan bahsetmek istiyorum:
Sevgili okurlarım, Artık mahalle sohbetlerinde bile aynı cümle yankılanıyor: "Devlet okulu bitti, özel okula vereceğiz mecburen…" Ama durun, gerçekten bitti mi? Yoksa biz içini boşalttığımız bir sistemin dışına çıkınca her şeyi çözmüş mü oluyoruz?
Bir zamanlar yaz mevsimi denince aklımıza gelen neşeli anılar, artık yerini bunalım dolu günlere bıraktı.
Bazı duygular vardır, adı konmadan da can yakar. Son zamanlarda en çok bu kelimeyi duyuyorum: "Değersiz hissediyorum." Bu cümleyi sadece başarısız bir öğrenciden değil, yıllardır aynı evde yalnızlaşan bir eşten, büyük başarılar kazanmış ama içi boşalmış bir yöneticiden de duyuyorum.
Uzun zamandır sessiz bir göç yaşanıyor bu ülkede. Ne havaalanlarında bavullarla vedalaşan gençler var bu hikâyede, ne pasaport kontrolünde geri dönmemeye yemin eden akademisyenler…
