VakıfBank Kültür Yayınları’nın edebiyat kitaplığı, Michael Minden’in kaleme aldığı, Mertkan Karaca’nın Türkçeye kazandırdığı “Modern Alman Edebiyatı” adlı eserle genişlemeye devam ediyor. Yaklaşık iki buçuk asırlık Alman edebiyatı tarihini yeniden değerlendiren kitap, edebiyatı teorik kalıplar ve ulusal mitler yerine doğrudan metinler üzerinden inceliyor. Lessing, Herder, Goethe ve Schiller ile başlayan; Kleist, Hölderlin, Rilke, Trakl, Kafka, Brecht ve Paul Celan’a uzanan geniş bir edebiyat panoraması sunan eser, Alman edebiyatının Avrupa modernitesiyle kurduğu yaratıcı ve çoğu zaman çelişkili ilişkiyi ele alıyor. Aydınlanma düşüncesinden romantizmin yükselişine, sanatın özerklik iddiasından dünya savaşlarının yol açtığı kültürel kırılmalara uzanan çalışma, edebiyatı yalnızca fikirlerin taşıyıcısı olarak değil, toplumsal değişimlere tepki veren canlı bir kültürel pratik olarak da değerlendiriyor. Edebiyat ile tarih arasındaki dengeyi gözeten “Modern Alman Edebiyatı”, Alman Dili ve Edebiyatı, Karşılaştırmalı Edebiyat ve Kültürel Çalışmalar alanlarında çalışan araştırmacıların yanı sıra, Avrupa’nın en etkili edebî geleneklerinden birini bütüncül bir bakışla tanımak isteyen okurlar için de önemli bir başvuru kaynağı niteliği taşıyor.

“Alman edebiyatının diğer karşılaştırılabilir modern ede­biyatlardan daha felsefi olduğu sıklıkla söylenir. Benim amacım, bu doğru olsun olmasın, yukarıda anlattığım süreçten kaynakla­nan, Alman dilindeki belirli eser ve yazarların uğradığı ‘felsefi’ çarpıklığı elimden geldiğince düzeltmek oldu. Bu sözlerimden, işe yaradıkları ve konuyla ilgili oldukları yerlerde sosyal ku­ramlardan ya da diğer teorilerden hiç faydalanmadığım anlamı çıkarılmamalıdır; ancak bu teoriler de ben de edebiyata hizmet etmek amacıyla varız, ona kendi söylediğinin dışında farklı bir anlam atfetmek için değil. Bu sebepten, Alman ulusal kimliği so­rularına dair ilgim, Alman edebiyatının gerçekte nasıl olduğuna, ne yazıldığına, ne okunduğuna, onun için neyin önemli olduğu­na (ki bu bazen kesinlikle ulusal kimlikti) ve en önemlisi, büyük edebiyatın geçmişte ve şu anda ne olduğuna olan ilgimin yanında ikinci sırada yer alıyor. Edebiyatla tarih arasındaki gerilime gelince: Yazarken bana rehberlik eden ilke, birbiriyle çatışan iki çağdaş tehlike arasında bir yol bulmaktan geçiyor. Bir yanda benim doğal ola­rak kabul ettiğim, maalesef şahsen eğilimli olduğum ve son on yılların teorik söyleminin çoğunu sofistike derecede bozmuş tarihin edebiyata tabi kılınması var. Diğer yanda ise edebî ‘olayların’ özgüllüğünü bağlamsallaştırma cazibesine, beşerî bilim­lerdeki akademisyenin sorumlu ve yaşamı olumlayan görevinin ancak bu tür bir ‘araştırma’ ile yerine getirilebileceği yanılsama­sına kapılma eğilimi vardır ki aslında bahsettiğim şablon, (ta­mamen farklı bir yönteme ve işleve sahip olan) doğa bilimlerin­den alınır; çünkü bu, hibe veren kurumların en kolay anladığı şablondur.”