Cenazeleri beklendiği üzere sessiz ve sakindi. Vefa yine gelmeyi unutmuştu son görevine… Necdet Kökeş’in anma töreninde ise usta oyuncu Nur Sürer, aslında hepimizin bildiği ama yüzleşmek istemediği gerçeği adeta haykırdı… “Başrol oyuncuları hatırlandı, ama binlerce filmde emeği olan karakter oyuncuları unutuldu.” dedi özetle ve ekledi; “Gözlerim şuan bu emekçilerin omuzlarında yükselen aktör ve aktrisleri arıyor, ama yoklar.”

Yeşilçam’ın arka planını taşıyan o yüzler, bugün ya yoksullukla ya da yalnızlıkla anılıyor.

Demek ki bu ülkede alkış, emekten çok şöhreti seviyor.

Ve bu, bir vefa eksikliğinden çok, bir hafıza kaybıdır.

Geçmişini unutan, en azından son yolculuklarında onlara sahip çıkmayan toplumlar, geleceklerini inşa ederken ya malzemeden çalıp çürük yapılar inşa ederler, ya da bu inşaat her yükselmeye başladığında temeldeki kusur ve eksiklikler yüzünden defalarca kez yıkılıp yerle bir olur…

Sadece Yeşilçam’ın yıldızlarına değil, yeni nesil aktör ve aktiristlerine önerim; yokluk ve hiçlik dönemlerinde sinemaya, bu ülkenin kültür ve sanatına omuz veren bu emekçileri daha fazla hatırlamaları, yaşarken kıymet vermeleri, ya da en azından son görevlerinde bir Fatiha’yı çok görmemeleridir…

Aramızdan ayrılan tüm Yeşilçam emekçilerinin hatıralarına saygıyla…