Avrupa ekonomilerinde işgücü maliyetleri yukarı yönlü seyrini sürdürürken, Türkiye ile Avrupa Birliği arasındaki fark giderek daha görünür hale geliyor. Avrupa İstatistik Ofisi Eurostat tarafından yayımlanan son verilere göre, 2025 yılında AB genelinde ortalama saatlik işçilik maliyeti 34,9 euro seviyesine ulaştı. Bu rakam, bir önceki yıla göre yüzde 4’ün üzerinde artış anlamına geliyor.

Euro Bölgesi’nde ise maliyetler daha da yüksek seyrediyor. 20 ülkeyi kapsayan bölgede saatlik işçilik gideri 38,6 euroya yükselirken, artışın geniş tabana yayıldığı görülüyor. Malta dışında tüm ülkelerde maliyetlerin artmış olması, Avrupa’da ücret baskısının sürdüğüne işaret ediyor.

Türkiye cephesinde ise tablo oldukça farklı. Türkiye İstatistik Kurumu verilerine göre 2024 yılında saatlik ortalama işgücü maliyeti 248,1 TL olarak hesaplandı. Bu tutar, yıl sonu döviz kuru baz alındığında yaklaşık 6,75 euroya denk geliyor. Böylece Türkiye’de işçilik maliyetleri, Avrupa ortalamasının yaklaşık beşte biri seviyesinde kalıyor.

Doğu Avrupa yükseliyor

AB içinde en hızlı maliyet artışları Orta ve Doğu Avrupa ülkelerinde kaydedildi. Bulgaristan, Hırvatistan, Slovenya ve Litvanya gibi ülkelerde çift haneli artışlar dikkat çekerken, bu tablo bölgedeki ücret yakınsamasının hızlandığını ortaya koyuyor. Buna karşın Fransa gibi büyük ekonomilerde artış oranlarının daha sınırlı kaldığı görülüyor.

En düşük işçilik maliyeti 12 euro ile Bulgaristan’da ölçülürken, Romanya ve Macaristan da alt sıralarda yer aldı. Buna rağmen Türkiye’nin maliyet seviyesinin, AB’nin en düşük maliyetli ülkesi Bulgaristan’ın dahi altında kalması dikkat çekti.

Zirvede Lüksemburg var

Avrupa’nın en pahalı işgücü piyasası ise Lüksemburg olmaya devam ediyor. Bu ülkede saatlik işçilik maliyeti 56,8 euroya kadar çıkarken, Danimarka ve Hollanda da yüksek maliyetli ülkeler arasında yer aldı. Almanya ve Fransa gibi büyük ekonomilerde de 40 euronun üzerindeki seviyeler korunuyor.

Maliyet avantajı mı gelir sorunu mu?

Türkiye’nin düşük işçilik maliyeti, ihracat ve üretim açısından rekabet avantajı sağlasa da, uzmanlara göre bu durum aynı zamanda düşük gelir tuzağına işaret ediyor. Avrupa’da işçilik maliyetlerinin önemli bir kısmını sosyal güvenlik katkıları oluştururken, Türkiye’de ücret dışı maliyetlerin payının daha düşük kalması da dikkat çekiyor.

AB’de işgücü maliyetlerinin yaklaşık dörtte biri ücret dışı kalemlerden oluşurken, Türkiye’de bu oran yüzde 15’in altında seyrediyor. Bu yapı, çalışanların sosyal koruma düzeyi ile maliyet yapısı arasındaki farkı da ortaya koyuyor.

Veriler, Türkiye’nin hâlâ düşük maliyetli üretim merkezi konumunu koruduğunu gösteriyor. Ancak bu avantajın, sürdürülebilir refah artışıyla desteklenip desteklenemeyeceği önümüzdeki dönemin en kritik tartışma başlıklarından biri olmaya devam edecek.